Wat is het toch leuk, deze tijd van het jaar; de lente is nog maar net begonnen en overal zijn de eerste voorjaarsbloemen al weer zichtbaar. Voorzichtig steken ze hun kopje boven de grond en voelen rustig aan of het al warm genoeg is om te groeien. In deze tijd, zeker dit jaar, vind ik het opvallend dat er zoveel mensen in de weer zijn met het planten van zaadjes voor hun eigen moestuin. Kennelijk wordt het onderhouden van een eigen moestuin steeds populairder en zeker nu één van de grootste supermarkt ketens ‘moestuinplantjes’ verstrekt zijn overal de eerste stekjes zichtbaar.

Net, tijdens mijn wandeling, bedacht ik me hoe vol vertrouwen de natuur zijn werk doet; ieder zaadje weet precies wat het moet worden en als het warm genoeg is, ontkiemen het zich. Als toch weer een koude of zelfs vorstperiode zich aandient, stopt alles met groeien. De stekjes en bloemen blijven staan op het punt waar ze gebleven zijn en groeien rustig verder als er weer zonlicht is en de temperatuur weer stijgt.  Ieder zaadje of het nou een bloem is of een plant, bevat precies de juiste eigenschappen om uit te groeien tot waar het voor bedoeld is.

Ik vroeg me af waarom wij mensen dat eigenlijk niet kunnen. Als we groeien en de omstandigheden staan onze groei in de weg, reageren we direct vanuit een afweer. We koppelen gedachten en redenen over waarom de omstandigheden zijn zoals ze zijn aan ons eigen leven. We willen tegen de omstandigheden vechten er van weg vluchten of ze vervormen. Wat we ook doen, veelal gaan we weg van de essentiële eigenschappen die ons maken tot wie we zijn. Sterker nog; in veel gevallen willen we anders zijn dan wie we diep van binnen zijn en richt al onze energie zich op het in stand houden van ons ideaalbeeld en het verzetten tegen dat wat ons belemmerd, waardoor we vermoeid raken of zelf opbranden en uitputten. Het lukt ons vaak niet om in acceptatie te leven. Te blijven zijn wie we in onze diepste kern zijn, de omstandigheden te aanvaarden en geduldig te wachten tot de zon weer gaat schijnen en we verder kunnen groeien om ons leven te vormen tot waar het voor bedoeld is.

Misschien kunnen we een voorbeeld nemen aan de voorjaarsbloemen die we zien en zaadjes die we in onze eigen moestuin planten. Diep in ons binnenste weten we precies wie we zijn en is alles ook goed zoals het is. Als de omstandigheden in ons leven tegen zitten, kunnen we onszelf beschermen; even terug trekken en rustig wachten. Geduld hebben en erop vertrouwen dat er vanzelf weer genoeg warmte en zonlicht komt dat ons voedt en onze groei stimuleert. In tijden dat het even wat minder gaat, kunnen wij, in tegenstelling tot de bloemen en planten eens nagaan of we nog wel de groei doormaken die past bij onze diepste kern of dat we willen groeien naar een ideaalbeeld dat niet onze eigenlijke bestemming is. Na deze periode van herijken, kunnen we, als de omstandigheden weer de juiste zijn, met nieuwe kracht en energie ons zelf laten zien; rustig doorgroeien, net als de bloemen en planten, met iedere onze eigen kleur en unieke samenstelling die voedend  kan zijn voor de wereld om ons heen.