Tijdens mijn dagelijkse wandeling zag ik een ganzenfamilie die het water in wilde. Voor hen, in het water, zat een meerkoet die dit niet toeliet. De ganzenfamilie probeerde iedere keer een stapje voor uit te komen, maar ze kwamen het water niet in. De meerkoet belemmerde dit en stuurde ze op agressie wijze weer terug op de wal. Na een aantal pogingen bleven de ganzen staan, ook de meerkoet bleef waar hij was en alles stond vast.

Vanuit het perspectief dat ik op de situatie had, was er een ander pad mogelijk dat de ganzenfamilie kon nemen om in het water te komen. Ik besloot daarom, met het brood dat ik bij me had, een weggetje te maken om hen deze mogelijkheid te laten zien. En het lukte. Waggelend volgende de ganzen het brood en kwamen zo via een andere weg in het water terecht. Gelukt, de ganzen hadden een succeservaring en zullen wellicht een volgende keer makkelijker voor dit andere pad kiezen.

Tevreden liep ik verder en bedacht me hoe makkelijk het toch was om deze ganzenfamilie een andere weg te laten zien en daarmee een andere ervaring op te laten doen. In mijn dagelijks leven en het contact met mensen, merk ik toch dat het vaak veel lastiger is om mensen te steunen in hun nieuw te ontwikkelen gedragspatronen. Ik bedacht me dat de mens, door zijn denkend vermogen wellicht veel meer verstard raakt in zijn oude patronen dan de natuur en de dieren. Deze laatste reageren op wat werkt, ze denken er niet over na. Wij mensen doen dit wel. Wellicht waren wij nog uren verontwaardigd geweest over degene die ons de weg belemmert die we altijd nemen. We hadden argumenten gevonden voor ons recht op dit pad en hierin waren we vast gedraaid.

Door ons denkende vermogen is het voor ons veel lastiger om uit oude gewoontes te stappen. We raken geblokkeerd en verstard in ons eigen perspectief op een situatie. We willen gelijk en zien in dat wat ons blokkeert de bevestiging van dit gelijk. “Zie je wel, ik mag nooit doen wat ik wil”. Vanuit deze overtuiging ontstaat een emoties, wat de aansturing is van ons gedrag. We vechten, vluchten of vervormen om toch de weg te nemen die we kennen.

Toch zou er voor ons ook een andere weg mogelijk zijn. Als we niet reactief zijn, maar beter luisteren naar wat er met onszelf gebeurd op het moment dat iets ons belemmerd. Op dat punt kunnen wij de ganzen overstijgen en hebben wij niet eens brood nodig. Wij kunnen voelen wat een belemmering met ons doet, we kunnen de overtuigingen toelaten die dit bij ons teweeg brengt en de fysieke verstarring voelen van wat ons tegenhoudt. Kortom; wij kunnen bewust zijn. Gewaar zijn van wat er in ons omgaat en daarmee bewust kiezen voor het gedrag dat we vertonen. Na dit gewaar zijn, dient een oplossing zich meestal vanzelf aan. Bewust zijn, zorgt ervoor dat we weer overstijgend kunnen denken en dat we paden zien die we niet voor mogelijk hadden gehouden door het perspectief waar we in vast zaten te verruimen.

Onze energie zorgt niet langer voor negatieve emoties, maar kan vrijelijk stromen. Hier worden we gelukkiger van en het zorgt ervoor dat we vitaler in het leven staan. Wat een mooie les van de ganzenfamilie.